Çocukluk yıllarımda haber haber diye tutturan büyükleri anlamazdım.Bana kara şimşek daha çekici ve izlenesi gelirdi.Heyecan vardı.Adrenalin ve sonunu merak ettiğim kurgular.
Şimdi bende yetişkin oldum ve tıpkı bir zamanlar kızdığım büyüklerim gibi gözümü açar açmaz hemen haberleri açıyorum.Ama çocukluğumda ki haberleri göremiyorum.Eskiden çocuk tacizi haberleri yoktu mesela.Bu duruma üzüleyimmi sevineyimmi bilemiyorum.Çocuklarımla haber izlemeye zaman zaman utanıyorum.Çıplak manken göbeğinden suji yemeyi marifet sanannlara çocuklarım özenir diye çok korkuyorum.İnsan bedeni kutsaldır.Köle pazarı gibi afişe edilemez.Araç gibi kullanılamaz yavrucuğum demek istiyorum ama kanalı değiştirmek daha kolay geliyor.
Sonra acılı bir babayı görüyorum."Balam sen neden şehit oldun "diyor.Bir babanın gözyaşı döktüğünü görmek kahrediyor beni.Oğlum sen oku.Vatanını sev.Bu düzen böyle devam etmez.Elbet vatanını seven insanlar çoğunluktadır.Onlar kanını hiç düşünmeden seve seve döken atalarının torunlarıdır diyorum.Allahtan isteğim domuz gribinin en kısa sürede bitmesi,haberlerin tarafsız olması,babaların anaların gözyaşlarının dinmesi.Vatanı memleketi için seve seve makamından vazgeçen doğruluktan dürüstlükten vazgeçmeyecek haram lokma yemeyecek evlatlarımız olmasıdır.Eyyyyy kadın bedeninden suji yiyenler bi elinde çanta bir elinde ayakkabı sandığıyla okula giden çocuktan Utan.Şehit aileleri her gün gözyaşı dökerken siz "ah ah ne iyi ettikde japonyadan geyşa getirdik"demeye utanın.Yakışmıyor....Yakışmıyor.